Etapy negocjacji

5/5 - (1 vote)

Możemy wymienić trzy etapy procesu negocjacji:[1]

  • rozpoczęcie negocjacji,
  • kontrolowanie przebiegu negocjacji,
  • zakończenie negocjacji – perspektywy na przyszłość.

Aby negocjacje przyniosły porozumienie obu stronom i zaowocowały stworzeniem „nowej jakości” w rozwiązaniu problemu, dobrze jest przestrzegać pewnych sztywnych zasad postępowania.

Negocjacje są integralnym elementem życia codziennego, biznesu, polityki oraz relacji międzyludzkich. Ich skuteczność zależy w dużej mierze od znajomości i umiejętności zastosowania odpowiednich technik, strategii oraz zrozumienia poszczególnych etapów procesu negocjacyjnego. Etapy te, choć różnią się w zależności od źródeł i podejścia badaczy, mają kilka wspólnych elementów, które stanowią podstawę skutecznego negocjowania.

Pierwszym etapem negocjacji jest przygotowanie. Jest to moment, w którym obie strony definiują swoje cele, interesy, potrzeby oraz możliwości. W tym kroku zbiera się informacje o drugiej stronie, jej stanowisku oraz potencjalnych ograniczeniach. Istotne jest, aby w trakcie przygotowań przeanalizować zarówno swoje, jak i cudze argumenty, przewidując ewentualne obiekcje oraz strategie negocjacyjne. Ważnym elementem przygotowania jest również opracowanie alternatywy BATNA (Best Alternative to a Negotiated Agreement), która określa najlepsze możliwe rozwiązanie w przypadku, gdy negocjacje nie zakończą się sukcesem. Znajomość własnej BATNA oraz próba oceny alternatyw drugiej strony pozwala na budowanie bardziej realistycznych oczekiwań i podejmowanie trafniejszych decyzji.

Drugi etap to nawiązanie kontaktu i budowanie relacji. Jest to kluczowy moment, w którym obie strony mają szansę ustalić wzajemne zaufanie i stworzyć atmosferę sprzyjającą dialogowi. W literaturze podkreśla się znaczenie komunikacji niewerbalnej, pierwszego wrażenia oraz umiejętności aktywnego słuchania. W negocjacjach biznesowych budowanie relacji często wymaga spotkań wstępnych, wymiany kurtuazyjnych uwag i stworzenia przestrzeni do nawiązania pozytywnej interakcji. W tym momencie ważne jest również wyznaczenie zasad, na których opierać się będzie proces negocjacji, takich jak sposób prowadzenia rozmów, harmonogram spotkań czy oczekiwana poufność.

Następnie dochodzi do prezentacji stanowisk. Obie strony przedstawiają swoje oczekiwania, potrzeby i propozycje, starając się uzasadnić je konkretnymi argumentami. Jest to etap, który wymaga umiejętności perswazji, ale także elastyczności i zdolności dostosowania się do sytuacji. W trakcie prezentacji kluczowe jest unikanie języka konfrontacyjnego, który może prowadzić do eskalacji konfliktu, zamiast budowania mostów porozumienia. Szczególnie istotne staje się posługiwanie się językiem „ja”, który skupia się na własnych potrzebach i odczuciach, a nie oskarżeniach czy krytyce drugiej strony.

Kolejny etap to negocjacje właściwe, które obejmują wymianę ofert, ustępstwa oraz poszukiwanie rozwiązań satysfakcjonujących obie strony. Jest to najbardziej dynamiczna i wymagająca część procesu, w której ujawniają się różnice interesów, a także strategie negocjacyjne obu stron. Kluczowe znaczenie ma tutaj zdolność do kompromisu, która jednak nie powinna oznaczać rezygnacji z podstawowych celów. W tym kontekście istotne staje się zrozumienie koncepcji „win-win”, zakładającej, że negocjacje mogą przynieść korzyści wszystkim zaangażowanym stronom, jeśli będą one otwarte na kreatywne rozwiązania.

W trakcie negocjacji mogą pojawić się konflikty, które wymagają odpowiedniego zarządzania. Właściwe podejście do rozwiązywania sporów obejmuje umiejętność identyfikacji źródeł konfliktu, stosowanie technik deeskalacyjnych oraz dążenie do mediacji. Ważne jest, aby w takich momentach zachować spokój, unikać eskalacji emocji i skupić się na wspólnych celach. Narzędzia takie jak pytania otwarte, parafrazy oraz podsumowania mogą okazać się niezwykle pomocne w łagodzeniu napięć i kierowaniu rozmowy w stronę konstruktywnych rozwiązań.

Ostateczne porozumienie i jego formalizacja stanowią przedostatni etap negocjacji. Po osiągnięciu konsensusu strony powinny dopracować szczegóły umowy, upewnić się, że wszystkie kluczowe kwestie zostały omówione, oraz zadbać o to, aby uzgodnienia miały formę jasną i precyzyjną. W biznesie często formalizuje się ustalenia w formie pisemnej umowy, co pozwala na uniknięcie przyszłych nieporozumień i zapewnienie, że wszystkie strony mają jednakowe rozumienie warunków porozumienia.

Ostatni etap to wdrożenie i monitorowanie. Realizacja ustaleń jest kluczowa dla długoterminowego sukcesu negocjacji. W przypadku braku przestrzegania warunków porozumienia lub pojawienia się nowych wyzwań, konieczne może być powrócenie do wcześniejszych etapów procesu i renegocjacja umowy. W kontekście budowania relacji długoterminowych szczególnie istotne jest, aby proces wdrożenia przebiegał w atmosferze wzajemnego szacunku i współpracy.

Etapy negocjacji obejmują przygotowanie, nawiązanie kontaktu, prezentację stanowisk, negocjacje właściwe, osiągnięcie porozumienia oraz wdrożenie i monitorowanie. Ich skuteczna realizacja wymaga nie tylko wiedzy teoretycznej, ale także praktycznych umiejętności interpersonalnych, elastyczności oraz otwartości na potrzeby drugiej strony. Właściwe podejście do negocjacji pozwala nie tylko osiągać zamierzone cele, ale także budować trwałe relacje oparte na zaufaniu i wzajemnych korzyściach. W związku z tym zrozumienie i doskonalenie procesu negocjacyjnego ma kluczowe znaczenie zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym.

Negocjacje są procesem złożonym, a ich skuteczność w dużej mierze zależy od umiejętności zrozumienia ich struktury oraz wykorzystania kluczowych pojęć i technik w praktyce. Każdy etap negocjacji wnosi inne wyzwania, ale również szanse na osiągnięcie porozumienia. Dlatego ich analiza wymaga nie tylko teorii, lecz także refleksji nad praktycznymi aspektami, które mogą wpływać na przebieg i wynik rozmów.

Przygotowanie, jako pierwszy etap, stanowi fundament całego procesu negocjacyjnego. Na tym etapie istotne jest przeprowadzenie dokładnej analizy interesów własnych oraz drugiej strony. Narzędzia takie jak SWOT (analiza mocnych i słabych stron, szans i zagrożeń) mogą być szczególnie pomocne w identyfikacji kluczowych aspektów negocjacji. Warto także stworzyć listę priorytetów, która określa, co jest absolutnie konieczne do osiągnięcia, a na czym można ewentualnie ustąpić. Alternatywa BATNA odgrywa tutaj fundamentalną rolę, gdyż zapewnia poczucie bezpieczeństwa i świadomość, że negocjacje nie są jedyną opcją.

Budowanie relacji to etap, który ma kluczowe znaczenie zwłaszcza w negocjacjach długoterminowych, takich jak te w biznesie czy dyplomacji. W relacjach międzykulturowych należy uwzględnić różnice w komunikacji, takie jak podejście do czasu, hierarchii czy bezpośredniości wypowiedzi. Na przykład w kulturach kolektywistycznych budowanie zaufania może wymagać więcej czasu i większego zaangażowania w nieformalne rozmowy przed rozpoczęciem negocjacji właściwych. Zaufanie jest nie tylko elementem sprzyjającym negocjacjom, ale także kluczowym składnikiem ich długoterminowego sukcesu.

Prezentacja stanowisk to moment, w którym umiejętność komunikacji staje się kluczowa. Istotne jest, aby prezentować swoje stanowisko w sposób zorganizowany i przekonujący. Dobrze przygotowane argumenty oparte na faktach i danych zwiększają szansę na wywieranie pozytywnego wrażenia. Ważnym pojęciem w tym kontekście jest kotwiczenie, czyli technika polegająca na przedstawieniu początkowej oferty, która ustala punkt odniesienia dla dalszych negocjacji. Jeśli kotwica jest odpowiednio ustawiona, może wpłynąć na kształtowanie oczekiwań drugiej strony.

Negocjacje właściwe to najbardziej intensywny i interaktywny etap całego procesu. Tutaj pojawiają się ustępstwa, które są nieodłącznym elementem poszukiwania kompromisu. Kluczowe jest stosowanie zasady wzajemności – jeśli jedna ze stron jest skłonna do ustępstw, druga również powinna być gotowa na podobny gest. Ustępstwa powinny być jednak przemyślane i zaplanowane. Strategia negocjacyjna odgrywa tu rolę priorytetową – może być ofensywna (np. stawianie wysokich żądań na początku) lub defensywna (np. unikanie konfrontacji). Techniki negocjacyjne, takie jak „dobry i zły policjant”, pytania otwarte czy odroczenie decyzji, pomagają w efektywnym prowadzeniu rozmów.

W trakcie negocjacji często pojawiają się konflikty. Ważnym narzędziem do ich rozwiązania jest mediacja, która angażuje neutralną stronę pomagającą w osiągnięciu porozumienia. Istotne jest także stosowanie aktywnych technik słuchania, takich jak parafraza czy odzwierciedlenie emocji, które pokazują drugiej stronie, że jej stanowisko zostało wysłuchane i zrozumiane. Empatia może być kluczem do przełamania impasu, szczególnie gdy obie strony wydają się zamknięte na argumenty.

Formalizacja porozumienia jest niezwykle ważnym krokiem. Zawarte ustalenia powinny być szczegółowe, jednoznaczne i zapisane w formie pisemnej. Umowa negocjacyjna powinna określać nie tylko to, co zostało uzgodnione, ale również sposób monitorowania realizacji zobowiązań. Weryfikacja umowy przed jej podpisaniem pozwala uniknąć błędów, które mogą prowadzić do sporów w przyszłości. W biznesie kluczowym elementem może być również klauzula dotycząca rozstrzygania ewentualnych konfliktów, co zabezpiecza strony przed nieprzewidzianymi sytuacjami.

Wdrożenie i monitorowanie stanowi ostatni etap negocjacji, który jednak często jest niedoceniany. Nawet najlepiej przeprowadzone negocjacje tracą swoją wartość, jeśli uzgodnienia nie są realizowane. Ważne jest, aby obie strony pozostały zaangażowane w proces i monitorowały postęp w realizacji zobowiązań. Audyt wykonania umowy może być pomocnym narzędziem w zapewnieniu zgodności działań z przyjętymi ustaleniami. W relacjach długoterminowych, takich jak te w biznesie, wdrożenie porozumienia jest również okazją do dalszego budowania relacji i zaufania.

Negocjacje to proces składający się z wielu etapów, z których każdy wymaga specyficznych umiejętności i wiedzy. Przygotowanie, budowanie relacji, prezentacja stanowisk, negocjacje właściwe, formalizacja porozumienia oraz wdrożenie i monitorowanie tworzą ramy, w których negocjatorzy poruszają się w drodze do osiągnięcia swoich celów. Zrozumienie tych etapów oraz umiejętność stosowania odpowiednich technik i strategii są kluczowe dla sukcesu w negocjacjach. W świecie pełnym rywalizacji i różnorodnych interesów skuteczne negocjacje stają się nie tylko sztuką, ale i nauką, która może przynieść wymierne korzyści w życiu zawodowym i osobistym.


[1] M.Stelmaszczyk ,Negocjacje transakcyjne w handlu międzynarodowym, CDKHZ, Warszawa 1999, s. 89

Przygotowanie zasad postępowania w negocjacjach

5/5 - (1 vote)

„Niepowodzenie w planowaniu – to porażka planowania”. Konieczne jest określenie, co jest dla nas najważniejsze, co chcemy osiągnąć, uszeregowanie celów według ich ważności, od najważniejszych do mniej ważnych, ogół społeczeństwa powinien podzielić swoje priorytety na trzy grupy:[1]

  1. Doskonały
  2. stanowiące realistyczny cel,
  3. co stanowi minimum do osiągnięcia podczas negocjacji, aby nie zostały one uznane za porażkę.

Przygotowanie do negocjacji obejmuje staranne zebranie zarówno materiałów merytorycznych – dodatkowych danych ekonomicznych i statystycznych, jak i tych związanych z wiedzą drugiej strony – kim są nasi partnerzy, czego oczekują, jakie są ich mocne i słabe strony.

Wybór przedstawicieli:[2]

  • liczba negocjatorów w zespole.
  • umiejętności negocjacyjne i tematy osobowości.
  • znajomość specjalistycznych zagadnień związanych z tematyką.
  • możliwość interakcji z zespołem.
  • przewidywane role, jakie mają zostać odegrane podczas negocjacji.

Konieczne jest rozważenie rodzaju prowadzonych negocjacji, tj. udzielenie odpowiedzi na pytanie.

NEGOCJACJE INDYWIDUALNE CZY ZBIOROWE?

Zalety indywidualnych negocjacji:

  • strona przeciwna nie może zadawać pytań słabszym członkom zespołu,
  • nie ma nieporozumień i różnic w zadaniach, które osłabiają pozycje,
  • cała odpowiedzialność spoczywa na jednej osobie,
  • umiejętność podejmowania natychmiastowych decyzji,

Zalety negocjacji zespołowych:

  • w negocjacjach biura biorą udział osoby o różnym przygotowaniu i wiedzy,
  • możliwe jest pojawienie się przed przeciwnikiem z szeroką opozycją,
  • możesz opóźnić się w podjęciu decyzji („Muszę skonsultować się z moim partnerem/z zespołem”).

Bardzo ważną rzeczą jest umiejętne dostosowanie grupy pod kątem współpracy.

Kryteria wyboru związane ze zdolnością do współpracy:

  • fit – źle być zaskoczonym przez własny zespół,
  • bilans wewnętrzny – zespoły „niedokończonych gwiazd” są nieefektywne

w procesie osiągania TAK,

  • zaufanie
  • uznanie przez stronę przeciwną,
  • role grupowe.

Ważną rzeczą podczas negocjacji są role, które każdy członek zespołu negocjacyjnego ma do odegrania.

Oczekiwane role:[3]

  • lider – prowadzi negocjacje, oddaje głos innym, kieruje członkami zespołu.
  • dusza zespołu – wyraża zrozumienie dla członków drugiego zespołu „utrzymuje” atmosferę zrozumienia.
  • sabotażysta – który osłabia pozycję przeciwnika i stara się uwypuklić jego słabości
  • krytyk – ma na celu obserwowanie postępu negocjacji i stosowanie taktyk w celu przedłużenia postępu.
  • ekspert – kontroler, który proponuje wyjścia z trudnej sytuacji, zapobiega niepotrzebnej dyskusji.

Nie bez znaczenia w negocjacjach są mniejsze sprawy, takie jak wybór miejsca spotkania.

Wybór miejsca spotkania :[4]

  • komfort psychiczny,
  • przewaga psychologiczna,
  • strona przeciwna nie może przedwcześnie zamknąć negocjacji i opuścić (mogła to zrobić w domu),
  • oszczędność czasu i pieniędzy na podróże,
  • pełny dostęp do danych, informacji i innych pomocy.

Zalety negocjacji prowadzonych ze stroną przeciwną:

  • całkowite skoncentrowanie się na negocjacjach,
  • możesz powstrzymać się od podawania pewnych informacji twierdzących, że w danej chwili nie można ich uzyskać,
  • odpowiadamy obowiązkom gospodarza.

 Dużą wagę przywiązuje się również do właściwego planowania przestrzeni negocjacyjnej.

Wymagania techniczne miejsca rozmowy:[5]

  • duży pokój,
  • wygodne fotele,
  • sprawna wentylacja,
  • środki prezentacji wizualnej,
  • napoje orzeźwiające.

Rozpoczęcie negocjacji

Na tym etapie stosujemy techniki psychologiczne, ich celem jest pokazanie nas w jak najlepszym świetle w celu zdobycia sympatii i zaufania. Nasz wizerunek może skrystalizować się w momencie pierwszych wypowiedzi. Stosuje się taktykę tzw. „efektu pierwszego wrażenia”, którą można uzupełnić taktyką prezentacji, aby zwiększyć naszą atrakcyjność.

Aby negocjacje przebiegały sprawnie, podczas obrad należy przestrzegać pewnych zasad.

 Regulamin obowiązujący w czasie posiedzenia:

  • tematy rozmów,
  • porządek dzienny
  • precyzyjne rejestrowanie wyników,
  • czas trwania kolejnych rund negocjacji,

Przy ustalaniu wspólnych zasad obowiązujących podczas spotkania ważne jest, aby zostały one opracowane wspólnie przez obie strony i w ten sposób rozpoczęły rzeczywistą współpracę.

Z psychologicznego punktu widzenia dobrze jest zaplanować rozmieszczenie negocjatorów przy wspólnym stole. Jeśli chcemy nadać spotkaniu konfrontacyjny charakter, nasz lider, zasiadamy na szczycie stołu, ponieważ stamtąd będzie on w stanie najlepiej kontrolować rozmowy. Okrągły stół daje poczucie większego relaksu, równych szans dla obu stron. Jeśli zespoły chcą podkreślić swoją odrębność, siedzą naprzeciwko siebie przy prostokątnym stole, każdy z nich w takim miejscu, aby najlepiej odgrywały swoją rolę.

Rys.1.3. Układ negocjatorów.

Źródło: Zarządzanie zmianą , Materiały dla uczestników warsztatów skierowane do menedżerowie służby zdrowia, Warszawa 2001, s.27-28


[1] S.Długosz ,Przewodnik negocjatora ,IOPM, Warszawa 1991,s.56

[2] Tamże, pkt 61

[3] J.Eicher, Sztuka komunikacji, Ravi , Łódź 1995,s.103

[4] P.Casse, Jak negocjować ,Zysk i S-ka, Poznań 1996,p.145

[5] Tamże,s.161

Charakterystyka negocjatora

5/5 - (2 votes)

podrozdział pracy dyplomowej

Można zaryzykować stwierdzenie, że powinien narodzić się negocjator. Wybrane style negocjacji, o których można przeczytać lub nauczyć się, są trudne do wdrożenia, gdy nie są spójne ze strukturą mentalną danego negocjatora. Odpowiedni typ osobowości odpowiada odpowiedniemu stylowi negocjacji, np. styl twardy będzie charakterystyczny dla osoby o temperamencie cholerycznym lub sangwinicznym, a styl miękki dla osoby o charakterze flegmatycznym lub melancholijnym. Jednocześnie możliwe jest, że niemożliwe jest nauczenie się innego stylu lub sposobu postępowania. W postępowaniu negocjatora najważniejszy nie jest styl negocjacji, ale jego skuteczność jako negocjatora.

Idealny negocjator charakteryzuje się:[1]

  • elastyczność zachowania;
  • samokontrola emocjonalna – czyli umiejętność trzymania emocji w ryzach i precyzyjnego myślenia pod wpływem stresu,
  • profesjonalizm, czyli wysokie kompetencje merytoryczne,
  • praktyczna inteligencja wraz z umiejętnością planowania zadań, tj. pomysłowość, kreatywność, inicjatywa,
  • radzenie sobie w każdej sytuacji,
  • silna osobowość, czyli ambicje, charyzma, umiejętność sugestywnego przekonywania, świetne umiejętności werbalne – jasne, rzeczowe i zwięzłe przedstawienie swoich myśli i ocen,
  • odpowiedzialność za słowa i podejmowane decyzje, czyli tzw. paradoks siły,
  • ma prawo popełnić błąd – ale zawsze należy go przemyśleć, przeanalizować i wyciągnąć wnioski.

 Pożądane cechy skutecznego negocjatora to:[2]

  • poczucie humoru;
  • wolność w sposobie bycia;
  • znajomość języków obcych;
  • znajomość podstawowych zasad protokołu dyplomatycznego.
  1. Blake twierdzi, że „błędy uczonych są cenniejsze niż doskonałość”.
  2. Einstein twierdził, że „wyobraźnia jest ważniejsza niż wiedza”.
  3. Thorem uważa, że istnieją trzy najważniejsze cechy negocjatora:[3]
  • SIŁA
  • ASPIRACJE
  • ZDOLNOŚĆ

SIŁA – czyli zdolność do działania po drugiej stronie w taki sposób, aby osiągnąć

pełna optymalizacja zainteresowań:

  • umiejętność przekonywania, przekonywania,
  • wartość przedstawionej oferty.

Siła zależy od:

  • wielkość korporacji
  • sytuacja rynkowa (wielkość konkurencji).
  • wielkość negocjowanej umowy.
  • subiektywne wrażenie.
  • możliwość wywołania.
  • bezpośrednie ruchy negocjacyjne.

ASPIRACJE – czyli chęć realizacji ambitnych planów, zadań, jeśli masz dużo do zaoferowania, możesz o wiele poprosić. Wysokie aspiracje pozwalają osiągnąć najkorzystniejsze kontrakty, nawet największe własne aspiracje nie powinny prowadzić do lekceważenia drugiej strony, jej interesów i honoru.

UMIEJĘTNOŚCI – czyli zalety dobrego negocjatora wg P.Honey to:

  • skupienie się na zainteresowaniach, a nie na poszczególnych ofertach,
  • dokładna analiza wniosku,
  • atakowanie problemu, a nie osoby,
  • trzymanie się faktów i unikanie przesady,
  • konstruktywne wyrażanie niezgody,
  • otwarte mówienie o ideach i uczuciach,
  • zadawanie pytań,
  • streszczenie.

Kategorie negocjatorów według systemu: siła – zdolności – aspiracje

Rys.1.2. Optymalny układ negocjacyjny między wymiarami siły, aspiracji i zdolności.

Źródło: biz .reporter.pl z dnia 28.12.2002

AMBITNY AMATOR – wysokie aspiracje, wysoka siła, niskie zdolności

SŁABY PROFESJONALISTA – wysokie aspiracje, wysokie zdolności, niska wytrzymałość

FEARFUL STRONGMAN – wysoka siła, wysokie zdolności, niskie aspiracje

P.F.Druker uważa, że cechą charakterystyczną dobrego negocjatora są:[4]

  • czas i metoda
  • gama rozwiązań
  • koncentracja na wspólnocie interesów
  • formułowanie celów
  • elastyczność planowania
  • samoocena działań

Rodzaje negocjatorów

Skuteczny negocjator to człowiek, który zaakceptował siebie takim, jakim jest. Rozpoznanie własnego charakteru pomoże ci rozpoznać charakter partnera i zmodyfikować swój styl do sytuacji. W zależności od sytuacji zakłada się odpowiednią dynamikę negocjatora:

  • konkurencyjny negocjator – preferuje konkurencję, jest stanowczy, mocno dąży do osiągnięcia swoich celów. Posługuje się rzeczowym i logicznym uzasadnieniem swojej oferty.
  • współpracujący negocjator – ceni sobie współpracę, dąży do wspólnego omówienia problemu i różnic między stronami.

·         negocjator kompromisowy – dąży do wynegocjowania rozwiązania pośredniego, w jak największym stopniu zadowalającego obie strony, jest w stanie ustąpić w zamian za ustępstwa ze strony innych.

  • unikający negocjator – stara się unikać kontrowersyjnych i nieprzyjemnych sytuacji. Nie lubi zajmować mocnego, kontrowersyjnego stanowiska.
  • dostosowujący się negocjator – negocjuje starając się nie urazić drugiej strony i zapewnić dobrą atmosferę.

Zachowanie negocjatorów pokazano na rysunku

Rys. 1.4.1.Dynamika charakteru.

Źródło: „Negocjacje handlowe” H.Brdulak i J. Brdulak, PSEW, Warszawa 2000, s.57


[1] G.I.Nierenberg, Sztuka negocjacji ,Studio EMKA,Warszawa1997,s.102

[2] M.Szuman,Naucz się wygrywać, Biznesmen nr 3/1997 s.68

[3] VI Ogólnopolska Konferencja – Jakość w ochronie zdrowia, Kraków kwiecień 2001, s. 30-31

[4] E.Szapiro,T.Szapiro,Negocjować,PWN ,Warszawa 1999,s.125-128

Warunki pomyślnych negocjacji

5/5 - (4 votes)

Negocjacje są procesem komunikacji pomiędzy dwoma lub więcej stronami, które próbują osiągnąć wzajemnie korzystne porozumienie. Aby negocjacje były pomyślne, wiele czynników musi być brane pod uwagę i odpowiednio zarządzane. Jednym z najważniejszych aspektów udanych negocjacji jest odpowiednie przygotowanie. Przygotowanie polega nie tylko na zrozumieniu własnych interesów, ale również na dogłębnym poznaniu interesów i potrzeb drugiej strony. Pozwala to na przewidywanie ruchów negocjacyjnych przeciwnika, co może być kluczowe dla osiągnięcia korzystnych wyników.

Kolejnym kluczowym elementem jest umiejętność skutecznej komunikacji. Komunikacja w negocjacjach nie polega tylko na mówieniu, ale przede wszystkim na słuchaniu. Zrozumienie punktu widzenia drugiej strony, empatia oraz zdolność do aktywnego słuchania są niezbędne do osiągnięcia porozumienia. Skuteczni negocjatorzy są w stanie przekazać swoje stanowisko w sposób jasny i przekonujący, jednocześnie pozostając otwartymi na propozycje i argumenty drugiej strony.

Ważnym elementem negocjacji jest również budowanie zaufania. Zaufanie jest kluczowe dla osiągnięcia porozumienia, ponieważ strony muszą wierzyć, że ich interesy będą chronione, a porozumienie zostanie dotrzymane. Budowanie zaufania nie zawsze jest łatwe, zwłaszcza jeśli strony mają przeszłość konfliktów lub nieporozumień, ale jest to niezbędne dla pomyślnego wyniku negocjacji.

Elastyczność jest kolejnym ważnym czynnikiem. Oczywiście, każda strona przychodzi do negocjacji z pewnymi oczekiwaniami i granicami, które nie chce przekroczyć. Jednak zbyt sztywny punkt widzenia lub niechęć do kompromisu mogą prowadzić do impasu. Dlatego ważne jest, aby negocjatorzy byli elastyczni i otwarci na różne rozwiązania, które mogą prowadzić do osiągnięcia porozumienia.

Umiejętność rozwiązywania problemów jest również kluczowa. W trakcie negocjacji mogą pojawić się różne trudności i wyzwania, a skuteczni negocjatorzy muszą być w stanie szybko i efektywnie radzić sobie z nimi. Obejmuje to identyfikację problemów, analizę możliwych rozwiązań i wybór najlepszego kursu działania.

Na koniec, ważne jest również, aby negocjatorzy mieli odpowiednie umiejętności interpersonalne. Negocjacje to nie tylko proces biznesowy, ale również interakcja międzyludzka. Umiejętność nawiązywania relacji, budowania zaufania i komunikowania się z empatią są kluczowe dla osiągnięcia pomyślnego wyniku.

Można wymienić następujące warunki pomyślnych negocjacji:

  • staranne przygotowanie członków zespołu do rozmów i dobrej współpracy między nimi na etapie przygotowania i prowadzenia negocjacji,
  • staranne przygotowanie negocjacji (miejsce i warunki prowadzenia rozmów, dostęp do informacji, możliwość komunikacji itp.),
  • odpowiednie umiejętności, doświadczenie i wyobraźnia negocjatorów,
  • jasną prezentację stanowisk i jasną odpowiedź na propozycje strony przeciwnej,
  • porozumienie w sprawie negocjacji,
  • wzajemne zaufanie oraz nawiązanie jasnych i uczciwych relacji między stronami,
  • wzajemna gotowość do kompromisu,
  • pragnienie wspólnego tworzenia nowych wartości.

Podczas kolejnych etapów negocjacji należy unikać elementarnych błędów, które wynikają z:[1]

  1. ze strategii postępowania:
  • uleganie presji czasu – ci, którzy ujawniają, że mają mało czasu, mogą stracić,
  • brak realizmu przy ustalaniu pozycji wyjściowej i końcowej – zdefiniuj swoje „minimum” wewnętrznie i ogłoś znacznie wyższą pozycję, tworząc przestrzeń do ustępstw,
  • ujawnienie swojego „minimum”,
  • brak określenia kolejności swoich celów – najmniej ważny cel może stać się najważniejszy,
  • udzielanie bezkompromisowych odpowiedzi – zamykają drogę do porozumienia,
  • składanie skarg bez proponowania innych rozwiązań,
  • zgadzając się na każdy warunek osobno.
  1. z klimatu komunikacji (werbalnej i niewerbalnej):
  • wyśmiewanie, atakowanie, sarkazm, wtrącanie się.
  • nie biorąc pod uwagę uczuć, postaw i emocji drugiej strony.
  • monolog, zalewanie partnera strumieniem słów, mniej mów, więcej słuchaj – zyskasz przychylność.
  • nieprzyjazne, wrogie, agresywne zachowanie.
  • budowanie klimatu napięcia, kontrolowanie innych, ukryte strategie, chłodna obojętność, okazywanie wyższości.

Podsumowując, negocjacje są skomplikowanym procesem, który wymaga odpowiedniego przygotowania, skutecznej komunikacji, budowania zaufania, elastyczności, umiejętności rozwiązywania problemów oraz umiejętności interpersonalnych. Osiągnięcie pomyślnego wyniku negocjacji jest wynikiem połączenia tych wszystkich elementów.

Oprócz wspomnianych już aspektów istnieje wiele innych czynników, które mają wpływ na pomyślność negocjacji. Jednym z nich jest kultura. Współczesny świat jest globalizowany, co oznacza, że często negocjujemy z ludźmi z różnych krajów i kultur. Zrozumienie kulturowych norm, wartości i oczekiwań może być kluczowe dla uniknięcia nieporozumień i konfliktów. W wielu kulturach istnieją specyficzne zasady dotyczące komunikacji, podejmowania decyzji czy wyrażania zgody czy sprzeciwu. Znajomość i respektowanie tych różnic może znacząco wpłynąć na pomyślność negocjacji.

Innym istotnym czynnikiem jest czas. W negocjacjach czas może działać na naszą korzyść, ale może też być naszym wrogiem. Wiedza o tym, kiedy naciskać, a kiedy się wycofać, kiedy dać drugiej stronie więcej czasu na zastanowienie, a kiedy podjąć decyzję – to wszystko ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia korzystnego wyniku. Ważne jest też, aby nie postrzegać czasu jako wroga, ale jako narzędzie, które może pomóc w osiągnięciu celu.

Kolejnym aspektem jest kontrola emocji. Emocje mogą mieć ogromny wpływ na proces negocjacji. Mogą skomplikować komunikację, prowadzić do nieporozumień i sprawić, że strony będą trudniejsze do przekonania. Skuteczni negocjatorzy wiedzą, jak kontrolować swoje emocje i nie pozwolić im wpłynąć na proces decyzyjny. Jednocześnie są w stanie rozpoznać emocje drugiej strony i odpowiednio na nie reagować.

Biorąc pod uwagę znaczenie relacji w negocjacjach, warto też zastanowić się nad długoterminową perspektywą. Osiągnięcie krótkoterminowego celu może być satysfakcjonujące, ale ważne jest, aby pomyśleć o tym, jakie będą długoterminowe konsekwencje naszych decyzji dla relacji z drugą stroną. W wielu przypadkach warto dążyć do rozwiązania, które będzie korzystne dla obu stron w dłuższej perspektywie, nawet jeśli w krótkim terminie będziemy musieli zrezygnować z pewnych korzyści.

Jednym z ostatnich, ale równie ważnych aspektów jest zdolność do samooceny i refleksji. Po zakończeniu negocjacji warto przeanalizować cały proces, zastanowić się nad tym, co poszło dobrze, a co można było zrobić lepiej. Taka refleksja pozwala na ciągłe doskonalenie umiejętności negocjacyjnych i jest kluczem do sukcesu w przyszłych negocjacjach.

Wprowadzenie tych wszystkich elementów do procesu negocjacji może wydawać się skomplikowane, ale z doświadczeniem stają się one naturalną częścią strategii każdego negocjatora. Kombinacja odpowiedniego przygotowania, zrozumienia kulturowych różnic, kontroli czasu i emocji, długoterminowego myślenia oraz zdolności do refleksji stanowi receptę na pomyślne negocjacje.


[1] S. Johnson, Tak lub nie. Jak podejmować dobre decyzje, Medium, Warszawa 1995,s.127

Style negocjacji

5/5 - (4 votes)

Siła i wzajemna postawa partnerów określi styl negocjacji. Dzięki wzajemnemu zaufaniu i postawom można mówić o walce lub współpracy stron negocjacji. Siła negocjacyjna każdego partnera wyraża się w szerokim zakresie możliwości – od dominacji po uległość. W konkretnych warunkach styl negocjacji oscyluje pomiędzy czterema „czystymi” strategiami: dominacją i uległością, współpracą i walką, a w szczególności między następującymi parami biegunów:[1]

  • plon – upór – bierność
  • plastyczność – sztywność konkretność – ogólność
  • poddanie się – współpraca dominująca – konkurencja
  • uprzejmość – arogancka życzliwość – wrogość
  • compliance – nękanie

W literaturze przedmiotu wyróżnia się trzy główne style negocjacji: [2]

  • twardy styl;
  • miękki styl;
  • styl oparty na zasadach.

Twardy styl

Styl twardy jest stylem rywalizacji, najmniej konstruktywnym i wyraża się w strategiach: „zwycięzca – przegrany” lub „przegrany – przegrany”. Żąda się tu jednostronnych ustępstw i wywieranych jest presja. Druga strona jest traktowana jako konkurent lub wróg. Ten styl zakłada zwycięstwo za wszelką cenę. Szukasz rozwiązania, które jest korzystne tylko dla Ciebie.

Strona prezentująca ten styl zajmuje twarde stanowisko wobec problemu i ludzi.

Negocjacje win-lose są podejmowane, gdy:

  • strony są wobec siebie wrogie,
  • motywy konkurencyjne są silnie stymulowane,
  • chcesz użyć czynnika czasu.

Wtedy jedna ze stron narzuca twarde warunki i wymagania, nie oferując koncesji. Przy długotrwałych kontaktach i biznesie twardy styl nie jest przydatny.

W trudnym stylu rozmowy przeciwnik jest wyczerpany. Cechy charakterystyczne to: wywieranie presji, naleganie na siebie, stosowanie gróźb, żądań i szantażu oraz wprowadzanie partnera w błąd. Głównym celem jest zwycięstwo, a partner jest przeciwnikiem. Twardy model zakłada zaspokojenie maksimum własnych interesów kosztem strony przeciwnej. Ten styl jest opłacalny tylko wtedy, gdy kontakt ze stronami jest jednorazowy. Niemal zawsze jedna ze stron ponosi wysokie koszty, a destrukcyjne konsekwencje utrudniają współpracę.

Miękki styl

Model miękki zachęca do poddania się drugiej stronie, jednocześnie rezygnując z własnych potrzeb, głównie w celu utrzymania dobrych relacji z partnerem. Nie chcąc stracić sympatii, ulega się i rezygnuje z dążenia do własnych interesów. Powodem może być również strach przed reakcją partnera lub niemożność odmowy. Jest to model dostosowania, ponieważ negocjator stara się uniknąć konfliktu i łatwo ustępuje, aby osiągnąć porozumienie. Zdarza się też, że partia jest zazwyczaj przyjazna i nieprzyzwyczajona do konfliktu, chce jak najszybciej zakończyć sporną kwestię.

Cechy miękkiego stylu to:

  • poszukiwanie rozwiązania, które partner zaakceptuje,
  • zatwierdzanie strat w imię umowy,
  • ujawniona jest dolna granica tego, co jest dopuszczalne,
  • łatwa zmiana pozycji,
  • często składa nowe oferty, chce zdobyć zaufanie

Miękki negocjator często kończy spór poczuciem, że został wykorzystany i jest mu przykro.

Styl oparty na zasadach

Styl oparty na zasadach uwzględnia zarówno interesy i wartości stron, jak i relacje międzyludzkie. Dzięki powadze i uczciwości negocjatorów osiągnięcie ugody przynosi korzyści każdej ze stron. Styl ten wyraża się w strategii „win-win”, gdzie rozwiązanie uzyskuje się w skuteczny, a jednocześnie polubowny sposób. Chodzi o podejmowanie decyzji w poszczególnych sprawach i poleganie na meritum, a nie na przetargu wokół tego, co każda ze stron mówi, że zrobi lub nie. Styl ten sugeruje, że w przypadku sprzecznych interesów należy żądać, aby decyzja opierała się na kryteriach niezależnych od woli stron. Pokazuje, jak zdobyć to, na co zasługujesz, a jednocześnie stać się przyzwoitym człowiekiem. Pozwala ci być uczciwym, chroniąc cię przed tymi, którzy chcieliby nadużywać tej uczciwości. Nie opiera się na żadnych uchwytach, a jednocześnie jest twardy i miękki, ponieważ jest twardy w stosunku do problemu i miękki w stosunku do ludzi.

Negocjacje oparte na zasadach mogą być stosowane niezależnie od tego, czy negocjowana jest jedna lub więcej kwestii, czy w negocjacje zaangażowana jest jedna lub więcej stron, czy sposób prowadzenia rozmów jest sformalizowany (spory zbiorowe), czy uzgodniony na zasadzie oczekiwania (negocjacje z porywaczami) i niezależnie od tego, jakie doświadczenie ma druga strona, czy jej przedstawiciel jest twardym czy przyjaznym negocjatorem. Styl ten sugeruje, że w miarę możliwości należy szukać wspólnych korzyści. Pozwala skutecznie i polubownie osiągnąć dobry wynik. Może być używany przez każdego. W przeciwieństwie do innych strategii, jeśli druga strona nauczy się tej strategii, nie staje się ona trudniejsza do zastosowania. Wręcz przeciwnie, staje się to łatwiejsze.

Styl negocjacji to gra. Każda gra wymaga zasad. Styl ten zakłada konieczność ustalenia reguł gry, czyli zasad procesu negocjowania kwestii merytorycznych.

Styl ten można sprowadzić do czterech zasad, z których każda dotyczy jednego z podstawowych elementów negocjacji: ludzi, interesów, możliwości rozwiązań i kryteriów oraz zawiera porady, jak postępować.

  • Ludzie : Oddziel ludzi od problemu.
  • Zainteresowania: Skup się na interesach, a nie na stanowiskach.
  • Możliwości rozwiązań: Rozwijaj wiele różnych możliwości, po których podejmiesz decyzję.
  • Kryteria: Żądaj, aby wynik rozmów kwalifikacyjnych opierał się na obiektywnych kryteriach.

W tabeli przedstawiono porównanie negocjacji opartych na zasadach z negocjacjami pozycyjnymi.

Tabela 1.1. Rodzaje negocjacji

Problem

Negocjacje pozycyjne . W którą grę powinieneś zagrać

Rozwiązanie

Zmień grę – negocjacje merytoryczne

Miękki Twardy Oparte na zasadach
Uczestnicy są przyjaciółmi. Uczestnicy są przeciwnikami. Uczestnicy rozwiązują problem.
Celem jest osiągnięcie porozumienia. Celem jest wygrana. Celem jest mądry wynik osiągnięty skutecznie
i polubownie.
Poddaj się pielęgnowaniu wzajemnych relacji. Żądaj ustępstw jako warunku wzajemnych relacji. Oddziel ludzi od problemu
Bądź miękki wobec ludzi i
problemu.
Bądź twardy wobec ludzi

i problem.

Bądź miękki wobec ludzi, twardy wobec problemu.
Ufaj innym. Nie ufaj innym. Działaj niezależnie od zaufania.
Łatwa zmiana pozycji. Wykop się na swojej pozycji. Skup się na skrzyżowaniach, a nie pozycjach.
Odkryj dolną granicę umowy (min.

co możesz zaakceptować).

Wprowadzenie w błąd co do dolnej granicy umowy. Unikaj posiadania dolnego limitu porozumienia.
Akceptuj jednostronne straty w imię osiągnięcia porozumienia. Żądaj jednostronnych korzyści jako warunku osiągnięcia porozumienia. Rozwijanie wzajemnie korzystnych zdolności
Poszukaj jednego rozwiązania – takiego, które zaakceptują. Poszukaj jednego rozwiązania – takiego, które  zaakceptujesz. Opracuj wiele możliwości, które wybierzesz później.
Nalegaj na porozumienie. Nalegaj na swoje stanowisko. Nalegaj na stosowanie obiektywnych kryteriów.
Staraj się unikać walki woli. Spróbuj wygrać walkę woli. Spróbuj osiągnąć wynik w oparciu o obiektywne kryteria.
Poddaj się presji Wywieraj presję na Usprawiedliwiaj i bądź otwarty na usprawiedliwienie.

Poddaj się zasadom, a nie presji.

 Źródło: R.Fischer,W.Ury, Sięgając TAK. Negocjacje bez rezygnacji, PWE, Warszawa 1991, s.43-44

Do najczęstszych stylów rozwiązywania konfliktów należą:

  • rywalizacja
  • Rezolucja
  • Unikanie
  • kompromis
  • współpraca.

Konkurencja to dążenie do własnych interesów kosztem niezaspokojenia potrzeb drugiej strony – o zwycięstwie decyduje siła. Ludzie, którzy przyjmują postawę konkurencyjną, ujawniają pogoń za władzą, dogmatyzm, makiawelizm, podejrzliwość, poczucie niższości, stawiają nadmierne żądania, wymuszają jednostronne ustępstwa, trwają na swoich stanowiskach, ukrywają prawdziwe cele, intencje, budują napięcie. Rozumieją negocjacje jako grę o sumie zerowej – trudny styl negocjacji.[3]

Ustępowanie miejsca jest przeciwieństwem konkurencji. Ustępujący ludzie rezygnują z własnych potrzeb, aby realizować interesy drugiej strony i utrzymywać z nimi dobre relacje. Idą na ustępstwa w imię utrzymania przyjaznej atmosfery i zawarcia umowy, łatwo zmieniają stanowiska, odkrywają dolną granicę umowy, akceptują jednostronne straty, ulegają presji – miękki styl negocjacji.[4]

Unikanie to wycofanie, izolacja, ucieczka. Styl ten opiera się na założeniu, że koszty ewentualnego udziału w procesie rozwiązywania konfliktów byłyby większe niż korzyści, jakie dawałaby umowa. Podstawą, na której powstaje taka postawa, jest chęć ukarania lub skrzywdzenia strony przeciwnej. Takie osoby świadomie rezygnują z własnych interesów i działają na szkodę drugiej strony. Czasami spory te mają ambitny charakter – w negocjacjach możemy poradzić sobie z unikaniem, gdy np.: pracownicy wysuwają nierealistyczne żądania płacowe, co z kolei prowadzi do bankructwa firmy i wszyscy ponoszą straty.[5]

Kompromis opiera się na założeniu, że każda ze stron częściowo zyskuje i traci w dążeniu do swoich interesów. Style ustępowania, unikania, kompromisu i rywalizacji zakładają, że negocjacje są grą o sumie zerowej – wygrana jednej strony wiąże się z taką samą przegraną drugiej. Jest to najpoważniejszy i najczęstszy błąd w negocjacjach. [6]

Współpraca, czyli negocjacje oparte na zasadach lub wokół meritum, stwarzają szansę na zwycięstwo obu kontrahentów – gra o sumie niezerowej.[7]

Negocjacje oparte na interesach polegają na zabezpieczeniu jak największej liczby interesów i potrzeb obu stron jednocześnie. Celem jest dążenie do wypracowania wspólnych rozwiązań w sposób skuteczny i polubowny.

Negocjacje pozycyjne opierają się na założeniu, że zwycięstwo jednej strony musi oznaczać utratę drugiej. Skutkuje to przyjęciem sztywnych stanowisk i wymusza wzajemne ustępstwa. Negocjacje pozycyjne przybierają styl miękki lub twardy.


[1] R.Błaut, Skuteczne negocjacje, Warszawa 2000,s.5

[2] J.Perenc •, Negocjacje partnerskie, Uniwersytet Szczeciński, Szczecin 2001, s.21

[3] P.J.Dąbrowski, Praktyczna teoria negocjacji, Warszawa SORBORG Sp.zo.o.1990,s.15

[4] R.Fisher, W.Ury, Dotarcie do TAK. Negocjacje bez rezygnacji, Warszawa PWE,1990,s.31

[5] B.Tapie, Wygrać, NAMIOTY , Warszawa 1991,s.92

[6] R.Fisher, W.Ury, Dotarcie do TAK. Negocjacje bez rezygnacji, Warszawa PWE1990,s.82

[7] Z.Nęcki ,Negocjacje w biznesie ,Wydawnictwo Profesjonalnej Szkoła Biznesu ,Kraków 1991,p.32