Szczególną uwagę zarówno praktyków jak i teoretyków negocjacji koncentrują w ostatnim dziesięcioleciu tzw. negocjacje integracyjne prowadzące do osiągnięcia obopólnych korzyści stron, realizowane w oparciu o stosowane przez strony rozmów zasady etyczne. Wzrost zainteresowania tego rodzaju negocjacjami uznać można za jedną z głównych tendencji współczesnych analiz poświęconych problematyce negocjacji.
Szczególnie wyraźnie datuje się ona od czasu opublikowania w 1981 roku pierwszego wydania wspomnianej wcześniej książki R. Fishera i W. Ury’ego Getting to YES.. ,w której autorzy zaprezentowali swoją metodę prowadzenia rozmów w oparciu o współpracę stron, proponując zbiór zasad, których przestrzeganie prowadzi do osiągnięcia uczciwego i satysfakcjonującego je rozwiązania. Od tego czasu negocjacje te znane i analizowane są pod różnymi nazwami: negocjacji integracyjnych, wygrany-wygrany, w oparciu o interesy, opartych na zasadach, prowadzonych metodą interesów oraz problemowego podejścia do negocjacji.
Główny akcent zainteresowania stron w tego rodzaju negocjacjach przesuwa się z wysiłku nastawionego na pokonanie przeciwnika, na uporanie się z problemem i osiągnięcie optymalnego, uczciwego i obustronnie satysfakcjonującego rozwiązania. Negocjacje te – to w przeciwieństwie do rozmów prowadzonych w sposób rywalizacyjny, w których strony stosują często różnego rodzaju nie zawsze uczciwe chwyty – są procesem identyfikowania wspólnego dla stron celu i próbą znalezienia najlepszej dla nich alternatywy rozwiązania konfliktu.
Prowadzenie tego rodzaju negocjacji wymaga od ich uczestników odpowiedniego nastawienia do rozmów i ich właściwego zorganizowania. Realizowane jest przede wszystkim poprzez stworzenie warunków wyjściowych gwarantujących skuteczny dialog, zmianę sposobu myślenia o konflikcie, będącym podstawą sporu i zaproponowanie, innej niż ma to miejsce w przypadku negocjacji rywalizacyjnych, organizacji procesu negocjacji, sprzyjającego obustronnej współpracy.