Przed rozpoczęciem negocjacji należy zadbać o dobre stosunki z drugą stroną i wyczuć odpowiedni moment do rozpoczęcia negocjacji. Należy także mieć na uwadze, że partner może słabo znać język angielski i nie będzie się do tego przyznawał, chcąc zachować twarz.
W trakcie negocjacji należy używać prostego języka, wszelkie niejasności powinno wyjaśniać się od razu, np. dane liczbowe. Drugim ważnym elementem jest okazywanie poczucia humoru, ale należy unikać żartowania. Pamiętać trzeba również, że język chiński jest kontekstowy, tzn., jeśli tłumacz nie będzie znał jakiegoś angielskiego słowa, nie będzie w stanie przetłumaczyć całego zdania na język chiński. Jest to różnica w stosunku do języków zachodnich, które są linearne, czyli nie rozumiejąc jakiegoś słowa jest możliwym zrozumienie sensu całego zdania.
Specyfiką negocjacji z Japonią i Chinami jest mowa ciała, która może budzić zdziwienie u ludzi Zachodu. Przykładowo trzymanie ręki blisko twarzy i delikatne machanie nią oznacza „nie” lub może być delikatnym karceniem, wskazywanie kogoś palcem wskazującym jest uważane za oskarżenie i odbierane jest przez Chińczyków jako niegrzeczne lub wrogie (w przypadku sytuacji, która wymaga wskazania ręką należy użyć całej dłoni). Kolejnym elementem jest śmiech lub uśmiechanie się wewnątrz grupy Chińczyków, które może być mylące, oznaczać, bowiem może różne rzeczy w zależności od sytuacji. W przypadku podenerwowania lub zakłopotania Chińczycy uśmiechają się lub śmieją nerwowo i zasłaniają usta rękoma. Zachowanie to może być reakcją na niestosowne zapytanie lub podniesienie czułego tematu. Wystawianie stopy w kierunku innej osoby uważane jest przez Chińczyków za objaw niegrzeczności. Chińczycy siedzą na krzesłach prosto z obiema stopami opartymi na ziemi.